Monday

Ang di marunong lumingon…

Kasalukuyan akong nagbablog ngayon dito sa pwesto ko sa opis. Wala naman kasing ginagawa kasi wala ang mga ka-team ko sa kadahilanang martes hanggang sabado ang pasok nila. Walang task = petix.

Sa sitwasyon ko ngayon, halos tinatamad na ako. Nabisita ko na lahat ng pwedeng bisitahing site multiply, friendster, digg, gmail, google, yahoo, youtube at iba iba pang klaseng tube, pero syempre joke lang yon(mga ibang tube sites). Asa pa me na ma-open ko yon. Sa mga panahong ganito bumabalik sa akin ang pagbablog dahil narin siguro sa inspirasyong nakuha ko sa pagbabasa ng mga blog habang nag-uubos ng oras.

Malamang naranasan mo rin ito, ang ipagdasal na sana bumilis ang takbo ng oras. Sana ganitong oras na para makauwi na ako. Sana sweldo na para may pangchik. Sana sana sana. Madalas nangyayari ito kapag tigang ka na, yong tipong nananakit na yong pwitan mo sa kakaupo. Masakit na mata mo sa kakaantay. Ngawit narin ang mga kamay mo sa kaka-ano… type sa keyboard! At kapag sawa ka narin sa pagpunta sa atm at pagcheck kung may pera ka na ba.

Pero kabaligtaran din naman kapag may hinahabol tayo. Sana bumagal ang oras para mapasa on time ang project. Sana bumagal yong mama para matagal pa kaming magkasama. Sana sana sana. Nahihiling natin ito kapag dinadalaw ng katamaran at inuna ang kalibugan at pagpapasaya.

Ang labo no? Alam mo kung bakit? Ganun talaga kapag nagbablog ka sa opisina. Panay ang lingon mo sa katabi, nakikiramdam kung may nagbabasa o may sumusulyap sa pinagsasabi mong wala namang kwenta. Kaya ang di marunong lumingon… Tiyak mahuhuling nagbablog at bumibisita ng kung ano anong sites…

Kaya ikaw lumingon ka, baka makita ng boss mo ang blog ko… Ikaw rin!